هر کجا سلطان بود دورش سپاه و لشکر است

                                   پس چرا سلطان خوبان بی سپاه و لشکر است ؟

با خبر باشید ای چشم انتظاران ظهور

                                     بهترین سلطان عالم از همه تنها تر است

خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان ؛ اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر گمان تو کار گشا... .

خداوند همه کس را همه چیز می شود ؛به شرط اعتقاد ،به شرط پاکی دل ها ، به

 شرط طهارت روح و به شرط پرهیز از معامله با شیطان .

ملا صدرا

خود را خانه ای زنده تصور کنيد .خدا به درون آن خانه می آيد  تا آن را بازسازی کند،ابتدا شايد متوجه باشيد چه کار می کند؛لوله های آب را تعمير می کندو چکه سقف را بند می آورد و... ؛می دانستيد اين کار ها بايد انجام می گرفت، پس متعجب نيستيد ،اما او خيلی زود خانه را در هم می ريزد ، طوريکه به طرز وحشتناکی آزاردهنده است و به نظر بی معنی می رسد. منظورش از اين کار ها چيست ؟

توضيح اين است که او دارد خانه اي کاملا متفاوت با آنچه در ذهن داشته ای می سازد .قسمتی جديد اينجا ،طبقه ای ديگر آنجا،برج هايی می سازد و حياط هايی.

خيال می کرديد قرار است به کلبه کوچک آراسته ای بدل شويد ،اما او دارد قصری می سازد .قصد دارد بيايد و خود در آن سکنا گزيند.  

خوش دارم که در نيمه های شب در سکوت مرموز آسمان به مناجات برخيزم.

 با ستارگان نجوا کنم و قلب خود را به اسرار ناگفتنی آسمان بگشايم . آرام آرام به عمق کهکشانها صعود نمايم ، محو عالم بی نهايت شوم .از مرزهای عالم وجود در گذرم و در وادی ثنا غوطه ور شوم و جز خدا چيزی را احساس نکنم.

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور

                             کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن  

                           وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن 

                        چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نگشت

                                  دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نئی از سرغیب

                                   باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیادهستی برکند

                             چون تو را نوح است کشتی بان ز طوفان غم مخور

در بیابان گر بشوق کعبه خواهی زد قدم

                                     سرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناکست و مقصد بس بعید

                               هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب

                                 جمله میداند خدای حال گردان غم مخور

حافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تار

                             تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

مرا  مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

                                   قضای آسمانست این و دیگر گون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

                                    مگر آه سحر خیزان سوی گردون خواهد شد

مرا روز ازل  کاری بجز رندی نفرمودند

                               هرآن قسمت که آنجا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را بفریاد دف و نی بخش

                                    که ساز شرع ازین افسانه بی قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

                                     کنار و بوس و آغوشش چگویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

                                       دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشو ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

                                     که زخم تیغ دلدارست و رنگ خون نخواهدشد

           شعر از :حافظ                                   

جبران خلیل جبران :

 (آنک که خدا مرا به سان سنگریزه ای درون این دریا چه  شگفت افکند ، سطح آب را با چرخابهای بیشمار پراکنده ساختم اما  آنگاه که به قعر آب رسیدم سراسر خاموش شدم. )

آری او چنین پنداشت اما گویی پندار سبز چنین می اندیشد:

انسان ها دو دسته اند عده ای سنگ و عده ای سیب اند. آغاز آنها مشترک است ؛ هر دو به هنگام ورود به دریاچه شگفت دنیا چرخابهای بیشماری را به دور خود می سازند و دیگران را تحت تاثیر قرار می دهند اما پایان آنها حکایتی است بس متفاوت ! سنگریزه ها به ناچار پس از مدتی به قعر آب خواهند رسید و خاموش خواهند شد .  اماسیب ها ؟!

آن ها هرگز به قعر آب نخواهند رفت و خاموش نخواهند شد آنها جاودانه در دریاچه باقی خواهند ماند و در هر تلاطم امواج چرخابی دیگر خواهند ساخت .

آنها روزی به آسمان برخواهند گشت و ابر ها را خواهند پیمود و در آخرین نقطه آسمان در کنار محبوبشان تا ابد خواهند زیست .

سید صدرا

امام حسین (ع)/ دعای عرفه

درود بر ماهی که آرزوها در آن نزدیک است و نیکویی در آن زیاد

می گفتند )) : سید محمود ! پدرت جز کرباس  یا پشم به تن نکرد ، گالش نمی پوشید؛ می گفت اینها مال اجنبی است ، حرام است . تو مگر پسر بزرگ سید ابوالحسن نیستی ؟))

سید محمود مثل همیشه تبسم  می کرد و می گفت : (( هر کس باید فرزند زمان خودش  باشد )) . می گفتند آخوند روشنفکر است . با اینکه مکتب ندیده بود یکراست رفت دنباله رو پدر شود اما با هم سن و سال های خودش فرق داشت. . طنین صدایش که می پیچید توی کوه ، هنوز توی گوش مردم گلگرد طالقان هست ؛ وقتی با سید تقی ، دشتی می خواند .

¾

طعم آزادی و میوه انقلاب را  –که فرزندش بود– زیاد نچشید ؛ کمتر از 7 ماه از پیروزی انقلاب اسلامی نگذشته بود که بر اثر عارضه قلبی جان به جان آفرین شپرد . مسئول غسالخانه گریه می کرد . 3 روز پیش که آقا آمده بود و نماز جمعه را در بهشت زهرا خوانده بود و برای افتتاح غسالخانه آمده بود پیش اش ، با خنده به او گفته بود : (( مرا آوردند پیشت ، مراعاتم را بکن )) .

 با توام

      ای لنگر تسکین !

ای تکان های دل !

                    ای آرامش ساحل !

با توام

      ای نور !

               ای منشور !

ای تمام طیفهای آفتاب !

ای کبود ارغوانی !

                         ای بنفشابی!

با توام ای شور ، ای دلشوره شیرین !

با توام

        ای شادی غمگین !

با تو ام

         ای غم !            

                 غم مبهم !

ای نمی دانم !

هر چه هستی باش !

                           اما کاش...

نه ، جز این آرزویم نیست:

هرچه هستی باش !

                           اما باش !

شاعر: قیصر امین پور

آيا روز ما به فردای وصالت گره می خورد؟