مرا  مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

                                   قضای آسمانست این و دیگر گون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت

                                    مگر آه سحر خیزان سوی گردون خواهد شد

مرا روز ازل  کاری بجز رندی نفرمودند

                               هرآن قسمت که آنجا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را بفریاد دف و نی بخش

                                    که ساز شرع ازین افسانه بی قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

                                     کنار و بوس و آغوشش چگویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

                                       دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشو ای دیده نقش غم ز لوح سینه حافظ

                                     که زخم تیغ دلدارست و رنگ خون نخواهدشد

           شعر از :حافظ