جبران خلیل جبران :

 (آنک که خدا مرا به سان سنگریزه ای درون این دریا چه  شگفت افکند ، سطح آب را با چرخابهای بیشمار پراکنده ساختم اما  آنگاه که به قعر آب رسیدم سراسر خاموش شدم. )

آری او چنین پنداشت اما گویی پندار سبز چنین می اندیشد:

انسان ها دو دسته اند عده ای سنگ و عده ای سیب اند. آغاز آنها مشترک است ؛ هر دو به هنگام ورود به دریاچه شگفت دنیا چرخابهای بیشماری را به دور خود می سازند و دیگران را تحت تاثیر قرار می دهند اما پایان آنها حکایتی است بس متفاوت ! سنگریزه ها به ناچار پس از مدتی به قعر آب خواهند رسید و خاموش خواهند شد .  اماسیب ها ؟!

آن ها هرگز به قعر آب نخواهند رفت و خاموش نخواهند شد آنها جاودانه در دریاچه باقی خواهند ماند و در هر تلاطم امواج چرخابی دیگر خواهند ساخت .

آنها روزی به آسمان برخواهند گشت و ابر ها را خواهند پیمود و در آخرین نقطه آسمان در کنار محبوبشان تا ابد خواهند زیست .

سید صدرا